Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

ΕΓΩ, ΕΧΩ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ;;

"...Μετά από την εποικοδομητική συζήτηση που είχε με τους γονείς του για κάποιο θέμα που δεν τον πολυσυνέφερε, και νιώθοντας πως δεν έμεινε και τίποτα να πουν περαιτέρω, σηκώθηκε να πάει στο δωμάτιο του. Πηγαίνοντας, αντιλήφθηκε το μικρότερο του αδερφό να εξέρχεται από το δικό του δωμάτιο, προσφέροντας στον ήρωα μας το τέλειο θύμα για μια φαινομενικά αθώα πλάκα. Έτσι, και με τη εσκεμμένη παρουσία του μπροστά στον αδερφό του κατά την έξοδο του τελευταίου, και στο όνομα της πλάκας, είδε το πρόσωπο του αδερφού του να παραμορφώνεται από τη τρομάρα αφού βγήκε τόσο βίαια από τον όμορφο κόσμο που είχε φτιάξει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δε χρειάστηκε και άλλη εικόνα για να σκεφτεί..."

Πάει καιρός που αναρωτήθηκα για πρώτη φορά γιατί οι άνθρωποι τρομάζουμε τους ανθρώπους, βρισκόμενος στη θέση του τρομαγμένου. (όλα ήταν καλά όσο τρόμαζα εγώ τους άλλους)
Προσπαθώντας να αναγνωρίσω ποιες αλλαγές συμβαίνουν στο θύμα και ποιες στον θύτη, παρατήρησα πως το θύμα για να τρομάξει χρειάζεται να είναι σε μια ήρεμη κατάσταση. Από προσωπική εμπειρία όταν βρισκόμουν σε εγρήγορση και κάποιος προσπαθούσε να με τρομάξει, συνήθως δεν έφτανε στον επιθυμητό στόχο αφού γινόταν άμεσα αντιληπτός. Από την άλλη μεριά έβλεπα τον θύτη να έχει αυτή την εγρήγορση χωρίς να ξέρει πως να τη διαχειριστεί. Έτσι έφτανε στην πιο εύκολη λύση που χρησιμοποιούμαι ωσάν εγωιστικά όντα εμείς οι άνθρωποι, να προβάλουμε δηλαδή στους άλλους ότι δε μας αρέσει από τον εαυτό μας, και προσπαθούσε να με τρομάξει. (με περισσή επιτυχία τις περισσότερες φορές)
Είδα τον εαυτό μου το λοιπόν και δη, πολλάκις, και από τις δύο πλευρές, να επηρεάζει και να επηρεάζεται από τις διαθέσεις των άλλων ολίγων τι βίαια. Η επιρροή ωστόσο, είναι κάτι που μοιραζόμαστε όλοι, κάθε στιγμή. Αυτό δεν είναι μεμπτό. Κάθε άλλο!! Αυτό είναι υπέροχο!!! Είναι η μαγεία που μας θυμίζει την κοινή σύνδεση μας. Αυτό που με πείραζε ήταν η έλλειψη συνείδησης στην επιλογή του τρόπου αυτής της μοιρασιάς. Και από τις δύο πλευρές. 
Σαν θύτης, που αδυνατώντας να κοιτάξω τις πραγματικές αιτίες που ένιωθα κάποια ένταση, προσπαθούσα να ταράξω τον οποιοδήποτε απέναντι μου, ούτως ώστε να εξισορροπηθεί η κατάσταση μεταξύ μας και να επικοινωνήσουμε...
Σαν θύμα, που αδυνατόντας να διαχειριστώ τις εξωτερικές επιρροές, σήκωνα τα "προστατευτικά" τείχη της αντίληψης μου και αρμένιζα μονάχος σε μια πιο εξωραϊστική εκδοχή της πραγματικότητας, αρνούμενος οποιαδήποτε άλλου είδους επικοινωνία.
Και στις δύο περιπτώσεις οδηγούμενος από τον εγωισμό μου, το μόνο που κατάφερνα ήταν να χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια από κοινού για να εξισορροπηθεί η κατάσταση. Ενώ όσες φορές συνειδητά ξεπέρασα το φόβο μου να αναζητήσω την ευθύνη στον εαυτό μου για το πως νιώθω, τα πράγματα ξεκαθάρισαν πιο ομαλά, χαρίζοντας μου τη δυνατότητα να απολαύσω τη πραγματική μαγεία αυτή της μοιρασιάς συναισθημάτων.
Στα 24 περίπου χρόνια βάδην σε αυτά τα γήινα μέρη, παρατήρησα αυτή τη μοιρασιά μέσα από ένα τρόμαγμα..., ένα κατσάδιασμα..., έναν καβγά..., μια συζήτηση..., έναν χορό..., μιαν αγκαλιά..., ένα χάδι..., ένα φιλί..., ένα χαμόγελο... ... ... ... ...
Οι τρόποι που θα βρει ο άνθρωπος να εκφράσει αυτό που ειλικρινά νιώθει στη ψυχή του, περιορίζονται μόνον από τη προσωπική του φαντασία και διάθεση!!
Τον ποιον θα επιλέξει ο καθένας μας την εκάστοτε φορά είναι που προσδίδει οποιοδήποτε διαφορετικό χαρακτηριστικό στο, κατά τα άλλα, όμοιο ανθρώπινο είδος. 

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Να μοιράζεσαι την έκφραση;; ή να έκφραζεις τη μοιρασιά;;

Μην έχοντας συμπληρώσει ακόμη μια βδομάδα παραμονής στη πόλη του Βόλου μετά τις διακοπές και ήδη με παρακινούν για τη συναυλία του Θανάση Παπακων/νου στο μουσικό χωριό. Είχα ακούσει και πέρυσι για τον Αγ. Λαυρέντιο, ένα χωριό κοντά στο Βόλο σε υψόμετρο που φιλοξενεί μουσικά εργαστήρια και καλλιτέχνες για βραδιές βουτηγμένες στη μελωδία, μα δεν είχα μέχρι χθες τη τύχη να παρευρεθώ σε κάτι παρόμοιο.
Από την αρχή ακόμη όλα δείχνανε ευοίωνα καθώς κινούσαμε να βρούμε το χωριό με τις μουσικές. Μια διαδρομή υπέροχη μέσα από αλλεπάλληλες στροφές κατά την ανάβαση, προσφέροντας από πολύ νωρίς μαγευτικές εικόνες, αποζημίωνε κάθε λεπτό της καθυστέρησης μας. Αν και παρκάραμαι λίγο μακριά μιας που τα αρμόδια όργανα που ήταν εκεί έτσι μας προέτρεψαν για την αποφυγή συμφόρησης παραπάνω, ο (μακρυυυυυς) περίπατος μέχρι το χωριό... μια σκέτη ομορφιά!! Και τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμη, έσπευδε να μας καλοπιάσει κάποιος που είχε ξαναπάει.
Και πόσο δίκαιο είχε..!! Από τα πρώτα κιόλας βήματα στα πλακόστρωτα του ενδότερου χωριού και μια αίσθηση αλλοτινού κόσμου πλανόταν στον αέρα. Μια τεράστια πλατεία στο κέντρο του χωριού και άπειρα σοκάκια που φεύγαν προς όλες τις κατευθύνσεις θα έπρεπε να περιμένουν την εξερεύνηση τους, αφού προερχόταν ο εντοπισμός του χώρου της μουσικής συνεύρεσης.
Ακολουθώντας λοιπόν τη ροή του κόσμου στην άλλη άκρη του χωριού, βρήκαμε μια σκηνή ελάχιστα υψωμένη από το έδαφος σε ένα χώρο μέσα στα δέντρα στην άκρη ενός λόφου. Ίσως να χρειάζεται εδώ η μαεστρία κάποιων μεγάλων χειριστών της γλώσσας για να μπορέσει να μεταφερθεί η ομορφιά του θέματος μιας που έκθαμβος ο κόσμος ανεξαρτήτου ηλικίας πλαισίωνε τη σκηνή, όπως μια μάνα αγκαλιάζει το παιδάκι της κάτω από τα δέντρα στο πικνίκ της Κυριακής.
Όταν λοιπόν ο μεγάλος καλλιτέχνης έδωσε ό,τι είχε να δώσει και θέλησε να φύγει κινήσαμε και μεις μαζί με το κόσμο πίσω προς τη πλατεία του χωριού. Απίστευτος συνωστισμός και ακροβατικά στα σκοτεινά λιθόστρωτα χωρίς όμως βιασύνες ή κάποιου είδους γκρίνιας. Κάθε άλλο, μια αίσθηση ικανοποίησης και ολοκλήρωσης γέμιζε τα περισσότερα χαμόγελα.
Χαμόγελα που με κράτησαν στη κεντρική πλατεία παρατηρητή αυτής της μαζικής ομορφιάς. Δεν χρειάστηκε και πολύς χρόνος για να αρχίσουν να μετακινούνται τα τραπέζια σε πιο ενωτικά σχήματα. Την αρχή την έδωσε κατά περίεργο τρόπο το κεντρικότερο τραπέζι που φιλοξενούσε μια μεγάλη παρέα κοριτσιών που άρχισαν ακαπέλα να ποτίζουν τα διψασμένα από τη βουή, αφτιά του κόσμου. Αμέσως βγήκαν τα κρουστά και χωρίς να το καταλάβουμε πνευστές πινελιές χόρευαν στον αέρα. Ατελείωτες συζητήσεις με κάποιο ίσως νόημα και ο χορός!!
Εκείνο το βράδυ η Ανθρώπινη Έκφραση πήρε πολλές μορφές κάνοντας ευκολότερο το έργο του "μοιράζεσθαι" μεταξύ άγνωστων ανθρώπων. Είχα ξαναβρεθεί σε στιγμές ομαδικής αυτοέκφρασης άλλα η χθεσινή νύχτα πήρε άλλες, πανέμορφες διαστάσεις. Συνειδητοποιώ λοιπόν, πόσο ευγνώμων νιώθω για αυτούς που σκέφτηκαν να παρακινήσουν το κόσμο να μοιραστεί αυτούς τους τρόπους έκφρασης, μα κυρίως όλους εκείνους που δε δίστασαν να το κάνουν με τον πιο μαγευτικό ίσως τρόπο, τον προσωπικό...

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

AN



Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τάχουν χαμένα και σ' εσέ της ταραχής τους ρίχνουν την αιτία.

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου όταν ο κόσμος
δε σε πιστεύει κι' αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.
Να περιμένεις αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου,
κι' αν άλλοι σε συκοφαντούν να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμμα,
κι' αν σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να μην κάνεις τον καλό η τον πολύ σοφό στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς και να μην είσαι δούλος των ονείρων,
αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν' αντικρύζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμια
κι' όμοια να φέρνεσαι σ' αυτούς τους δυό τυραννικούς απατεώνες,
αν σου βαστά η ψυχή ν' ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,
παραλλαγμένη απ' τους κακούς, για να ναι για τους άμυαλους παγίδα
η συντριμένα να θωρείς όσα σούχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ' εργαλεία πούναι φθαρμένα.

Αν όσα απόκτησες μπορείς σ' ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο, μονομιάς κορώνα η γράμματα όλα να τα παίξεις
και να τα χάσεις και απ' αρχής, ατράνταχτος να ξεκεινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά γι' αυτό τον ξαφνικό χαμό σου.

Αν νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό όλα να τα σφίξεις
να σε δουλέψουν ξαναρχής, κι' ας είναι από πολύν καιρό σωσμένα
και να κρατιέσαι πάντα ορθός, όταν δεν σούχει τίποτε απομείνει
παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σε όλα αυτά «βαστάτε».

Αν με τα πλήθη να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς, δίχως απ' τους μικρούς να ξεμακρύνεις.
Αν μήτε φίλοι, μήτ' εχθροί μπορούνε πιά ποτέ να σε πειράξουν,
όλο τον κόσμο αν αγαπάς, μα και ποτέ παρά πολύ κανένα.

Αν του θυμού σου τις στιγμές, που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς ν' αφήσεις να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική σου θα είναι τότε η Γη,με όλα και με ότι πάνω της κι αν έχει
και κάτι ακόμα πιο πολύ: ΑΝΤΡΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2009

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

ΠΕΡΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ


Χαιρετώ και εγώ με τη σειρά μου. Μου άρεσαν όλα όσα διάβασα εδώ.
Απόψε είμαι πολύ προβληματισμένος και τριγυρνάνε μυαλό οι παρακάτω
στίχοι μου. Τους έγραψα πριν λίγο καιρό και θα ήθελα να τους μοιραστώ. Κάθε σχόλιο είναι καλοδεχούμενο. Μη βιαστείτε να το βαφτίσετε μαύρο όμως. Κρύβει πολλά πίσω από τη φαινομενική απαισιοδοξία του



Σου υπόσχομαι άσπρες σελίδες
Σου υπόσχομαι βρώμικες παρτίδες

Σου υπόσχομαι άδειες σακούλες
Μαύρους ουρανούς και αναγούλες

Άυπνες νυχτιές να χορτάσεις
Με τα φαντάσματα της μοναξιάς σου να γεράσεις

Ένα παλιόκαιρο και μια πικρή φορά
Στο ορκίζομαι, όλα θα παν' στραβά
Σε λάθος χρόνος και λάθος τόπους
Με λάθος θεούς, λάθος ανθρώπους

Σου υπόσχομαι να κρυώνεις
να πονάς και να ματώνεις

Έλα στο πλάι μου και σκεπάσου
Χάρισέ μου στα τυφλά μια αγκαλιά σου
Σου υπόσχομαι να σ'αγαπήσω
και ξαφνικά μια μέρα να σε αφήσω ***

Άδειες σακούλες, άσπρες σελίδες
σκουληκιασμένα φρούτα, ψεύτικες ελπίδες
Να πάψεις να γελάς, κανένα να μην έχεις
κι απ'τα χαστούκια της ζωής να μην αντέχεις

Έλα στο πλάι μου, έλα σκεπάσου
Θέλω τώρα μια εφήμερη αγκαλιά σου.
....................................................................................
Και μερικές σκέψεις,

Τελικά τί πραγματικά μπορούμε να υποσχεθούμε;
Μήπως οι πιθανότητες λένε ότι δεν θα πραγματοποιήσουμε αυτά που τάζουμε;
Όσο πιο βαρύγδουπες οι υποσχέσεις τόσο πιο δύσκολο να τις πιστέψω.
Όσο πιο δύσκολη η εκπλήρωση τόσο πιο δελεαστικό να την σκαπουλάρω.
Τί είναι τελικά μια υπόσχεση και γιατί υπάρχει; Και πάνω απ'όλα τι μας ωθεί να την ξεστομίσουμε... ;

Δεν έχω ιδέα.... αλλά έχω μερικές .
Κάποτε μια γριά μου 'πε:
"Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει"
Είναι τόσο χαιρέκακος εκεί πάνω στο συννεφάκι του και γελάει;
Όχι απλά ξέρει ότι η ζωή μπορεί να σου φέρει τα πάνω κάτω από τη μιά στιγμή στην άλλη....
Επομένως η υπόσχεση, ακόμα και αν πραγματικά την εννοούμε, είναι απλά μια στιγμιαία δήλωση (των συναισθημάτων μας, των προθέσεων, των....) και καμία υπόσταση δεν μπορεί να έχει στο μέλλον. Και γι'αυτό και υπάρχει για να δηλώσει τί θα κάναμε στο μέλλον, άν όλα πάγωναν στον χρόνο ( ή και "χρόνο" ;) ).

Αλλά όλα αλλάζουν. Τα πρέπει και τα θέλω, οι απόψεις, οι συνθήκες. Όλα αλλάζουν απ'τη στιγμή της εκκίνησης μέχρι την επόμενη. Εκφράζεται ένα συναίσθημα (ίσως μέσω μιας υπόσχεσης) και στο dt έχει χαθεί.... ή και έχει αναστραφεί. Πίστευα σε κάτι στα 17 και το εγκατέλειψα αργότερα . Με αργούς η γρήγορους ρυθμούς, όλα αλλάζουν. Συνήθως η αλλαγή είναι για το καλό, είναι εξέλιξη... αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση .

Έχει και μια άλλη υπόσταση όμως η υπόσχεση Έχει και την κρυφή ερώτηση.
-Θα είμαι δίπλα σου... ( Θα είσαι δίπλα μου;;)!

Σας υπόσχομαι λοιπόν το κενό.
Σας υπόσχομαι το δύσκολο (κι' ας μην έρθει...).
Και πάνω απ' όλα σας υπόσχομαι ελευθερία. Δεν υπάρχει πιο αληθινό δέσιμο από αυτό που έχει την ελευθερία να σπάσει, οποιαδήποτε στιγμή. Από αυτό που δίνεις ό,τι έχεις να δώσεις, σου δίνεται ό,τι έχει να σου δοθεί και μπορεί να τελειώσει εκεί. Χωρίς απαιτήσεις, χωρίς
προσδοκίες, χωρίς παρεξηγήσεις χωρίς να εκπίψει ποτέ σε υποχρέωση.


Καλό ξημέρωμα.... κάθε ξημέρωμα!

Σου υπόσχομαι να σ'αγαπήσω
και ξαφνικά μια μέρα, να σε αφήσω
Έλα στο πλάι μου, έλα σκεπάσου
Θέλω τώρα μια εφήμερη αγκαλιά σου.