Σάββατο, 6 Αυγούστου 2016

Χρώματα

Το είδα.
Το βίωσα.
Υπάρχουν.
Το ξέρω.
Δεν ξαναξεχνώ.
Το ζω.

Πέρα απ'τα παστριλίκια.
Πέρα από την παρακμή.

Βλέπω τα πλήθη να περνάνε χαμένα στο λευκό θόρυβο.
Μα μέσα εκεί, μεταμφιεσμένα στους ρόλους της ροής, υπάρχουν και τα χρώματα.

Τα χρώματα τα ξεχωρίζεις από το γλυκό τους βλέμμα.
Τα χρώματα τα ξεχωρίζεις από τη σιγανή φωνή τους.
Τα χρώματα δεν έχουν ανάγκη από περγαμηνές και στολίδια.
Τα χρώματα δεν ταιριάζουν όλα μεταξί τους.
Τα χρώματα δεν μπορούν να κρυφτούν.

Είναι πολλά.
Ειναι διαφορετικά.
Μπλέκονται το ένα με το άλλο και φτιάχνουν καινούρια χρώματα.
Σ' όποιον αρέσουν τα νεογνά χρώματα. Στ'αρχιδια τους κι όλας.
Χρώματα είναι, δεν έχουν κάτι να φοβηθούν.
Κάποιοι αηδιάζουν με τα ασύμβατα χρώματα, μα κάποιοι άλλοι λατρεύουν την ποικιλία.

Συνάντησα τις προάλλες ένα χρώμα στη στάση.
Ήθελε να ρουφήξει τον καρκίνο στα πνευμόνια του με αντάλλαγμα πέντε λεπτά δικά του.
Καλό ντιλ.
Πήγε να άναψει μια, πηγε δύο...
Του προσέφερα φωτια.
"Σ'ακουσα να παιδεύεσαι" του λέω.
Τότε το χρώμα άναψε μια τρίτη και το τσιγάρο πήρε.
Με κόιταξε, με αναγνώρισε και μου είπε.
"Η τρίτη είναι η καλή".

-Πως σε λένε φίλε;
-Σίμο. Εσένα;
-Κώστα.

Ο οδηγός δεν άφησε τον ταλαίπωρο,λαχανιασμένο,ιδρωμένο και γυρτό γεράκο να μπει
γιατί "δεν ήταν στην στάση". Ο γεράκος νομίζω ήταν πορτοκαλί με ροζ. Όπως κάτι ηλιοβασιλέματα της Θεσσαλονίκης.

Ένα γκρίζο προχωρημένης ηλικίας, με κρυμμένα τα μάτια πίσω από το γυαλί του Tom Cruise, φωνάσκησε χαρούμενο: "Μη τον αφήνεις να μπει. Έτσι μπράβο".

Τότε ο Σιμος ο κίτρινος κι εγώ κοιταχτήκαμε αυθόρμητα και μειδιάσαμε.
Ήρθε η ώρα του και μου είπε καλή δύναμη πριν φύγει.
Ανταπέδωσα, αλλά δεν θα σας πω τι του είπα, να με συγχωράτε.

Περπάτησα στον ήλιο, μ'ενα τσιγάρο στο αυτί να μου δίνει κουράγιο.
Χώνεψα ολό αυτό, που καποτε θα το άφηνα απαρατήρητο.
Μπήκα στο γραφειο με μια καλημέρα.
Από τότε έιμαι λίγο πιο κίτρινος.

Τα χρωματα όταν μπλέκονται με αποχρώσεις του μαύρου και του λευκού δεν αλλάζουν.
Γινονται λίγο πιο φωτεινά η λίγο πιο σκούρα αλλά παραμένουν το ίδιο χρώμα.

Αν είσαι χρώμα, έλα να μπλεχτούμε.
Το ρισκάρω.

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Ευτυχώς

Κεραυνός εν αιθρία.
Μια φλογερή κόκκινη πιτσιλιά
Στο μαύρο φόντο της κουρασμένης ψυχής.

Ενα πεφταστέρι
Στη σκοτεινή νυχτα της ρουτίνας.

Ησουν εκεί, ήμουν κι εγω.
Αλλά δε το ένιωσες, γιατ' ημουν άλλος.
Ένιωσες μόνη.
Δεν σ'αδικώ,ίσως εγώ να ήμουν ήδη στα σύννεφα.
Και σε θάυμαζα από ψηλά.

Ήταν άδικο αυτό;
Ήταν καλό;
Ήταν κακό;
Όχι απλά έτσι ήταν.

Άλλος από αυτόν που φαντάστηκες.
Βιαστικός να σου αποκαλυφθώ.
Κι εσύ βιαστική να τα πούμε όλα.

Δεν πρέπει να μιλάς για τα παλιά.
Οι ξωφλημένοι έρωτες είναι απλά σκιές.
Σκιές της ψυχής που από λάθος γωνιά φαίνονται γιγαντες.
Λάθος γωνία διαλέξαμε.
Οι σκιές από ψηλά δείχνουν μικρες.
Μα όταν ζεις δίπλα τους, μοιαζουν με ζωντανοι ανθρώποι.
Απροσκάλεστοι στο μεταξί μας.

Χασαμε τη μαγεία μικρή μου.
Μα δεν πειράζει.

Έσβησε ο έρωτας σαν το χαρτι με τη βενζινη.
Έκαψε δυνατά, γέμισε φως το δωμάτιο.
Αλλά γρήγορα κι απρόσμενα το φως χάθηκε.

Ευτυχως μας έμεινε η εικόνα.
Η ξύλινη βιβλιοθήκη, γεμάτη απο ιστορία, σκέψεις, τρόπους, τόπους και στιγμές.
Και είναι όλα ακόμα εκεί περιμένωντας ένα λυχναρι για να διαβαστουν.

Αλλά τα είδαμε, κι εγω, κι εσύ.
Δεν προλάβαμε να τα ξεσκονισουμε.
Μερικά περάσαν φευγαλέα σαν σινεμα.
Ένα είναι το σίγουρο, ότι είναι ακόμα εκει.

Είσαι μπερδεμένη.
Και ποιος δεν είναι.

Είμαι ένα πληγωμένο λιοντάρι μετά από πολλές μάχες.
Γλυφω το αίμα μου από την τελευταια μαχαιριά ακόμα.

Μα ξέρεις κάτι;
Έχω τις χαρακιές παράσημα.
Ποτέ δεν φοβήθηκα τον ήλιο.

Ρουφάω τις στιγμές μου.
Όπως τον πικρο καφέ.
Όπως τους χυμούς των φρούτων.
Κι εσύ αυτό κάνεις.
Το ξέρω γιατί σε είδα.
Όχι την είκονα σου.
Όχι τα μάτια σου.
Είδα εσένα.

Και η αλήθεια μου.
Είδα ένα ξωτικό.
Είδα κομμάτια του εαυτού μου.
Είδα ένα θησαυρό.

Όποιος σου πεί κατι άλλο, είναι ψεύτης.
Απλά δεν ήσουν ο δικός μου θησαυρός.
Εσύ το είπες, εσύ το ένιωσες.
Και είχες δικιο.

Σαν μικρό παιδι, θύμωσα.
Σα μικρό παιδί πληγώθηκα.
Σα μικρό παιδι έτρεξα στην αγκαλιά σου.

Σα μικρο παιδί, ευτυχώς.
Ευτυχως που μπορω να είμαι ακόμα παιδι.

Ευτυχως, γιατί το πολυ ώριμο το λενε και σαπιο.

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

ΕΓΩ, ΕΧΩ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ;;

"...Μετά από την εποικοδομητική συζήτηση που είχε με τους γονείς του για κάποιο θέμα που δεν τον πολυσυνέφερε, και νιώθοντας πως δεν έμεινε και τίποτα να πουν περαιτέρω, σηκώθηκε να πάει στο δωμάτιο του. Πηγαίνοντας, αντιλήφθηκε το μικρότερο του αδερφό να εξέρχεται από το δικό του δωμάτιο, προσφέροντας στον ήρωα μας το τέλειο θύμα για μια φαινομενικά αθώα πλάκα. Έτσι, και με τη εσκεμμένη παρουσία του μπροστά στον αδερφό του κατά την έξοδο του τελευταίου, και στο όνομα της πλάκας, είδε το πρόσωπο του αδερφού του να παραμορφώνεται από τη τρομάρα αφού βγήκε τόσο βίαια από τον όμορφο κόσμο που είχε φτιάξει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δε χρειάστηκε και άλλη εικόνα για να σκεφτεί..."

Πάει καιρός που αναρωτήθηκα για πρώτη φορά γιατί οι άνθρωποι τρομάζουμε τους ανθρώπους, βρισκόμενος στη θέση του τρομαγμένου. (όλα ήταν καλά όσο τρόμαζα εγώ τους άλλους)
Προσπαθώντας να αναγνωρίσω ποιες αλλαγές συμβαίνουν στο θύμα και ποιες στον θύτη, παρατήρησα πως το θύμα για να τρομάξει χρειάζεται να είναι σε μια ήρεμη κατάσταση. Από προσωπική εμπειρία όταν βρισκόμουν σε εγρήγορση και κάποιος προσπαθούσε να με τρομάξει, συνήθως δεν έφτανε στον επιθυμητό στόχο αφού γινόταν άμεσα αντιληπτός. Από την άλλη μεριά έβλεπα τον θύτη να έχει αυτή την εγρήγορση χωρίς να ξέρει πως να τη διαχειριστεί. Έτσι έφτανε στην πιο εύκολη λύση που χρησιμοποιούμαι ωσάν εγωιστικά όντα εμείς οι άνθρωποι, να προβάλουμε δηλαδή στους άλλους ότι δε μας αρέσει από τον εαυτό μας, και προσπαθούσε να με τρομάξει. (με περισσή επιτυχία τις περισσότερες φορές)
Είδα τον εαυτό μου το λοιπόν και δη, πολλάκις, και από τις δύο πλευρές, να επηρεάζει και να επηρεάζεται από τις διαθέσεις των άλλων ολίγων τι βίαια. Η επιρροή ωστόσο, είναι κάτι που μοιραζόμαστε όλοι, κάθε στιγμή. Αυτό δεν είναι μεμπτό. Κάθε άλλο!! Αυτό είναι υπέροχο!!! Είναι η μαγεία που μας θυμίζει την κοινή σύνδεση μας. Αυτό που με πείραζε ήταν η έλλειψη συνείδησης στην επιλογή του τρόπου αυτής της μοιρασιάς. Και από τις δύο πλευρές. 
Σαν θύτης, που αδυνατώντας να κοιτάξω τις πραγματικές αιτίες που ένιωθα κάποια ένταση, προσπαθούσα να ταράξω τον οποιοδήποτε απέναντι μου, ούτως ώστε να εξισορροπηθεί η κατάσταση μεταξύ μας και να επικοινωνήσουμε...
Σαν θύμα, που αδυνατόντας να διαχειριστώ τις εξωτερικές επιρροές, σήκωνα τα "προστατευτικά" τείχη της αντίληψης μου και αρμένιζα μονάχος σε μια πιο εξωραϊστική εκδοχή της πραγματικότητας, αρνούμενος οποιαδήποτε άλλου είδους επικοινωνία.
Και στις δύο περιπτώσεις οδηγούμενος από τον εγωισμό μου, το μόνο που κατάφερνα ήταν να χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια από κοινού για να εξισορροπηθεί η κατάσταση. Ενώ όσες φορές συνειδητά ξεπέρασα το φόβο μου να αναζητήσω την ευθύνη στον εαυτό μου για το πως νιώθω, τα πράγματα ξεκαθάρισαν πιο ομαλά, χαρίζοντας μου τη δυνατότητα να απολαύσω τη πραγματική μαγεία αυτή της μοιρασιάς συναισθημάτων.
Στα 24 περίπου χρόνια βάδην σε αυτά τα γήινα μέρη, παρατήρησα αυτή τη μοιρασιά μέσα από ένα τρόμαγμα..., ένα κατσάδιασμα..., έναν καβγά..., μια συζήτηση..., έναν χορό..., μιαν αγκαλιά..., ένα χάδι..., ένα φιλί..., ένα χαμόγελο... ... ... ... ...
Οι τρόποι που θα βρει ο άνθρωπος να εκφράσει αυτό που ειλικρινά νιώθει στη ψυχή του, περιορίζονται μόνον από τη προσωπική του φαντασία και διάθεση!!
Τον ποιον θα επιλέξει ο καθένας μας την εκάστοτε φορά είναι που προσδίδει οποιοδήποτε διαφορετικό χαρακτηριστικό στο, κατά τα άλλα, όμοιο ανθρώπινο είδος. 

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Να μοιράζεσαι την έκφραση;; ή να έκφραζεις τη μοιρασιά;;

Μην έχοντας συμπληρώσει ακόμη μια βδομάδα παραμονής στη πόλη του Βόλου μετά τις διακοπές και ήδη με παρακινούν για τη συναυλία του Θανάση Παπακων/νου στο μουσικό χωριό. Είχα ακούσει και πέρυσι για τον Αγ. Λαυρέντιο, ένα χωριό κοντά στο Βόλο σε υψόμετρο που φιλοξενεί μουσικά εργαστήρια και καλλιτέχνες για βραδιές βουτηγμένες στη μελωδία, μα δεν είχα μέχρι χθες τη τύχη να παρευρεθώ σε κάτι παρόμοιο.
Από την αρχή ακόμη όλα δείχνανε ευοίωνα καθώς κινούσαμε να βρούμε το χωριό με τις μουσικές. Μια διαδρομή υπέροχη μέσα από αλλεπάλληλες στροφές κατά την ανάβαση, προσφέροντας από πολύ νωρίς μαγευτικές εικόνες, αποζημίωνε κάθε λεπτό της καθυστέρησης μας. Αν και παρκάραμαι λίγο μακριά μιας που τα αρμόδια όργανα που ήταν εκεί έτσι μας προέτρεψαν για την αποφυγή συμφόρησης παραπάνω, ο (μακρυυυυυς) περίπατος μέχρι το χωριό... μια σκέτη ομορφιά!! Και τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμη, έσπευδε να μας καλοπιάσει κάποιος που είχε ξαναπάει.
Και πόσο δίκαιο είχε..!! Από τα πρώτα κιόλας βήματα στα πλακόστρωτα του ενδότερου χωριού και μια αίσθηση αλλοτινού κόσμου πλανόταν στον αέρα. Μια τεράστια πλατεία στο κέντρο του χωριού και άπειρα σοκάκια που φεύγαν προς όλες τις κατευθύνσεις θα έπρεπε να περιμένουν την εξερεύνηση τους, αφού προερχόταν ο εντοπισμός του χώρου της μουσικής συνεύρεσης.
Ακολουθώντας λοιπόν τη ροή του κόσμου στην άλλη άκρη του χωριού, βρήκαμε μια σκηνή ελάχιστα υψωμένη από το έδαφος σε ένα χώρο μέσα στα δέντρα στην άκρη ενός λόφου. Ίσως να χρειάζεται εδώ η μαεστρία κάποιων μεγάλων χειριστών της γλώσσας για να μπορέσει να μεταφερθεί η ομορφιά του θέματος μιας που έκθαμβος ο κόσμος ανεξαρτήτου ηλικίας πλαισίωνε τη σκηνή, όπως μια μάνα αγκαλιάζει το παιδάκι της κάτω από τα δέντρα στο πικνίκ της Κυριακής.
Όταν λοιπόν ο μεγάλος καλλιτέχνης έδωσε ό,τι είχε να δώσει και θέλησε να φύγει κινήσαμε και μεις μαζί με το κόσμο πίσω προς τη πλατεία του χωριού. Απίστευτος συνωστισμός και ακροβατικά στα σκοτεινά λιθόστρωτα χωρίς όμως βιασύνες ή κάποιου είδους γκρίνιας. Κάθε άλλο, μια αίσθηση ικανοποίησης και ολοκλήρωσης γέμιζε τα περισσότερα χαμόγελα.
Χαμόγελα που με κράτησαν στη κεντρική πλατεία παρατηρητή αυτής της μαζικής ομορφιάς. Δεν χρειάστηκε και πολύς χρόνος για να αρχίσουν να μετακινούνται τα τραπέζια σε πιο ενωτικά σχήματα. Την αρχή την έδωσε κατά περίεργο τρόπο το κεντρικότερο τραπέζι που φιλοξενούσε μια μεγάλη παρέα κοριτσιών που άρχισαν ακαπέλα να ποτίζουν τα διψασμένα από τη βουή, αφτιά του κόσμου. Αμέσως βγήκαν τα κρουστά και χωρίς να το καταλάβουμε πνευστές πινελιές χόρευαν στον αέρα. Ατελείωτες συζητήσεις με κάποιο ίσως νόημα και ο χορός!!
Εκείνο το βράδυ η Ανθρώπινη Έκφραση πήρε πολλές μορφές κάνοντας ευκολότερο το έργο του "μοιράζεσθαι" μεταξύ άγνωστων ανθρώπων. Είχα ξαναβρεθεί σε στιγμές ομαδικής αυτοέκφρασης άλλα η χθεσινή νύχτα πήρε άλλες, πανέμορφες διαστάσεις. Συνειδητοποιώ λοιπόν, πόσο ευγνώμων νιώθω για αυτούς που σκέφτηκαν να παρακινήσουν το κόσμο να μοιραστεί αυτούς τους τρόπους έκφρασης, μα κυρίως όλους εκείνους που δε δίστασαν να το κάνουν με τον πιο μαγευτικό ίσως τρόπο, τον προσωπικό...

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2009

AN



Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τάχουν χαμένα και σ' εσέ της ταραχής τους ρίχνουν την αιτία.

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου όταν ο κόσμος
δε σε πιστεύει κι' αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.
Να περιμένεις αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου,
κι' αν άλλοι σε συκοφαντούν να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμμα,
κι' αν σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να μην κάνεις τον καλό η τον πολύ σοφό στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς και να μην είσαι δούλος των ονείρων,
αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν' αντικρύζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμια
κι' όμοια να φέρνεσαι σ' αυτούς τους δυό τυραννικούς απατεώνες,
αν σου βαστά η ψυχή ν' ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,
παραλλαγμένη απ' τους κακούς, για να ναι για τους άμυαλους παγίδα
η συντριμένα να θωρείς όσα σούχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ' εργαλεία πούναι φθαρμένα.

Αν όσα απόκτησες μπορείς σ' ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο, μονομιάς κορώνα η γράμματα όλα να τα παίξεις
και να τα χάσεις και απ' αρχής, ατράνταχτος να ξεκεινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά γι' αυτό τον ξαφνικό χαμό σου.

Αν νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό όλα να τα σφίξεις
να σε δουλέψουν ξαναρχής, κι' ας είναι από πολύν καιρό σωσμένα
και να κρατιέσαι πάντα ορθός, όταν δεν σούχει τίποτε απομείνει
παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σε όλα αυτά «βαστάτε».

Αν με τα πλήθη να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς, δίχως απ' τους μικρούς να ξεμακρύνεις.
Αν μήτε φίλοι, μήτ' εχθροί μπορούνε πιά ποτέ να σε πειράξουν,
όλο τον κόσμο αν αγαπάς, μα και ποτέ παρά πολύ κανένα.

Αν του θυμού σου τις στιγμές, που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς ν' αφήσεις να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική σου θα είναι τότε η Γη,με όλα και με ότι πάνω της κι αν έχει
και κάτι ακόμα πιο πολύ: ΑΝΤΡΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ