@nwXwros

2010-12-24T23:22:00.001+02:00

2010-09-21T11:48:00.001+03:00

ΕΓΩ, ΕΧΩ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ;;

2010-03-18T13:07:00.000+02:00

"...Μετά από την εποικοδομητική συζήτηση που είχε με τους γονείς του για κάποιο θέμα που δεν τον πολυσυνέφερε, και νιώθοντας πως δεν έμεινε και τίποτα να πουν περαιτέρω, σηκώθηκε να πάει στο δωμάτιο του. Πηγαίνοντας, αντιλήφθηκε το μικρότερο του αδερφό να εξέρχεται από το δικό του δωμάτιο, προσφέροντας στον ήρωα μας το τέλειο θύμα για μια φαινομενικά αθώα πλάκα. Έτσι, και με τη εσκεμμένη παρουσία του μπροστά στον αδερφό του κατά την έξοδο του τελευταίου, και στο όνομα της πλάκας, είδε το πρόσωπο του αδερφού του να παραμορφώνεται από τη τρομάρα αφού βγήκε τόσο βίαια από τον όμορφο κόσμο που είχε φτιάξει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δε χρειάστηκε και άλλη εικόνα για να σκεφτεί..."

Πάει καιρός που αναρωτήθηκα για πρώτη φορά γιατί οι άνθρωποι τρομάζουμε τους ανθρώπους, βρισκόμενος στη θέση του τρομαγμένου. (όλα ήταν καλά όσο τρόμαζα εγώ τους άλλους)

Προσπαθώντας να αναγνωρίσω ποιες αλλαγές συμβαίνουν στο θύμα και ποιες στον θύτη, παρατήρησα πως το θύμα για να τρομάξει χρειάζεται να είναι σε μια ήρεμη κατάσταση. Από προσωπική εμπειρία όταν βρισκόμουν σε εγρήγορση και κάποιος προσπαθούσε να με τρομάξει, συνήθως δεν έφτανε στον επιθυμητό στόχο αφού γινόταν άμεσα αντιληπτός. Από την άλλη μεριά έβλεπα τον θύτη να έχει αυτή την εγρήγορση χωρίς να ξέρει πως να τη διαχειριστεί. Έτσι έφτανε στην πιο εύκολη λύση που χρησιμοποιούμαι ωσάν εγωιστικά όντα εμείς οι άνθρωποι, να προβάλουμε δηλαδή στους άλλους ότι δε μας αρέσει από τον εαυτό μας, και προσπαθούσε να με τρομάξει. (με περισσή επιτυχία τις περισσότερες φορές)

Είδα τον εαυτό μου το λοιπόν και δη, πολλάκις, και από τις δύο πλευρές, να επηρεάζει και να επηρεάζεται από τις διαθέσεις των άλλων ολίγων τι βίαια. Η επιρροή ωστόσο, είναι κάτι που μοιραζόμαστε όλοι, κάθε στιγμή. Αυτό δεν είναι μεμπτό. Κάθε άλλο!! Αυτό είναι υπέροχο!!! Είναι η μαγεία που μας θυμίζει την κοινή σύνδεση μας. Αυτό που με πείραζε ήταν η έλλειψη συνείδησης στην επιλογή του τρόπου αυτής της μοιρασιάς. Και από τις δύο πλευρές.

Σαν θύτης, που αδυνατώντας να κοιτάξω τις πραγματικές αιτίες που ένιωθα κάποια ένταση, προσπαθούσα να ταράξω τον οποιοδήποτε απέναντι μου, ούτως ώστε να εξισορροπηθεί η κατάσταση μεταξύ μας και να επικοινωνήσουμε...

Σαν θύμα, που αδυνατόντας να διαχειριστώ τις εξωτερικές επιρροές, σήκωνα τα "προστατευτικά" τείχη της αντίληψης μου και αρμένιζα μονάχος σε μια πιο εξωραϊστική εκδοχή της πραγματικότητας, αρνούμενος οποιαδήποτε άλλου είδους επικοινωνία.
Και στις δύο περιπτώσεις οδηγούμενος από τον εγωισμό μου, το μόνο που κατάφερνα ήταν να χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια από κοινού για να εξισορροπηθεί η κατάσταση. Ενώ όσες φορές συνειδητά ξεπέρασα το φόβο μου να αναζητήσω την ευθύνη στον εαυτό μου για το πως νιώθω, τα πράγματα ξεκαθάρισαν πιο ομαλά, χαρίζοντας μου τη δυνατότητα να απολαύσω τη πραγματική μαγεία αυτή της μοιρασιάς συναισθημάτων.

Στα 24 περίπου χρόνια βάδην σε αυτά τα γήινα μέρη, παρατήρησα αυτή τη μοιρασιά μέσα από ένα τρόμαγμα..., ένα κατσάδιασμα..., έναν καβγά..., μια συζήτηση..., έναν χορό..., μιαν αγκαλιά..., ένα χάδι..., ένα φιλί..., ένα χαμόγελο... ... ... ... ...
Οι τρόποι που θα βρει ο άνθρωπος να εκφράσει αυτό που ειλικρινά νιώθει στη ψυχή του, περιορίζονται μόνον από τη προσωπική του φαντασία και διάθεση!!
Τον ποιον θα επιλέξει ο καθένας μας την εκάστοτε φορά είναι που προσδίδει οποιοδήποτε διαφορετικό χαρακτηριστικό στο, κατά τα άλλα, όμοιο ανθρώπινο είδος.

Να μοιράζεσαι την έκφραση;; ή να έκφραζεις τη μοιρασιά;;

2009-08-23T14:32:00.000+03:00

Μην έχοντας συμπληρώσει ακόμη μια βδομάδα παραμονής στη πόλη του Βόλου μετά τις διακοπές και ήδη με παρακινούν για τη συναυλία του Θανάση Παπακων/νου στο μουσικό χωριό. Είχα ακούσει και πέρυσι για τον Αγ. Λαυρέντιο, ένα χωριό κοντά στο Βόλο σε υψόμετρο που φιλοξενεί μουσικά εργαστήρια και καλλιτέχνες για βραδιές βουτηγμένες στη μελωδία, μα δεν είχα μέχρι χθες τη τύχη να παρευρεθώ σε κάτι παρόμοιο.

Από την αρχή ακόμη όλα δείχνανε ευοίωνα καθώς κινούσαμε να βρούμε το χωριό με τις μουσικές. Μια διαδρομή υπέροχη μέσα από αλλεπάλληλες στροφές κατά την ανάβαση, προσφέροντας από πολύ νωρίς μαγευτικές εικόνες, αποζημίωνε κάθε λεπτό της καθυστέρησης μας. Αν και παρκάραμαι λίγο μακριά μιας που τα αρμόδια όργανα που ήταν εκεί έτσι μας προέτρεψαν για την αποφυγή συμφόρησης παραπάνω, ο (μακρυυυυυς) περίπατος μέχρι το χωριό... μια σκέτη ομορφιά!! Και τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμη, έσπευδε να μας καλοπιάσει κάποιος που είχε ξαναπάει.

Και πόσο δίκαιο είχε..!! Από τα πρώτα κιόλας βήματα στα πλακόστρωτα του ενδότερου χωριού και μια αίσθηση αλλοτινού κόσμου πλανόταν στον αέρα. Μια τεράστια πλατεία στο κέντρο του χωριού και άπειρα σοκάκια που φεύγαν προς όλες τις κατευθύνσεις θα έπρεπε να περιμένουν την εξερεύνηση τους, αφού προερχόταν ο εντοπισμός του χώρου της μουσικής συνεύρεσης.

Ακολουθώντας λοιπόν τη ροή του κόσμου στην άλλη άκρη του χωριού, βρήκαμε μια σκηνή ελάχιστα υψωμένη από το έδαφος σε ένα χώρο μέσα στα δέντρα στην άκρη ενός λόφου. Ίσως να χρειάζεται εδώ η μαεστρία κάποιων μεγάλων χειριστών της γλώσσας για να μπορέσει να μεταφερθεί η ομορφιά του θέματος μιας που έκθαμβος ο κόσμος ανεξαρτήτου ηλικίας πλαισίωνε τη σκηνή, όπως μια μάνα αγκαλιάζει το παιδάκι της κάτω από τα δέντρα στο πικνίκ της Κυριακής.

Όταν λοιπόν ο μεγάλος καλλιτέχνης έδωσε ό,τι είχε να δώσει και θέλησε να φύγει κινήσαμε και μεις μαζί με το κόσμο πίσω προς τη πλατεία του χωριού. Απίστευτος συνωστισμός και ακροβατικά στα σκοτεινά λιθόστρωτα χωρίς όμως βιασύνες ή κάποιου είδους γκρίνιας. Κάθε άλλο, μια αίσθηση ικανοποίησης και ολοκλήρωσης γέμιζε τα περισσότερα χαμόγελα.

Χαμόγελα που με κράτησαν στη κεντρική πλατεία παρατηρητή αυτής της μαζικής ομορφιάς. Δεν χρειάστηκε και πολύς χρόνος για να αρχίσουν να μετακινούνται τα τραπέζια σε πιο ενωτικά σχήματα. Την αρχή την έδωσε κατά περίεργο τρόπο το κεντρικότερο τραπέζι που φιλοξενούσε μια μεγάλη παρέα κοριτσιών που άρχισαν ακαπέλα να ποτίζουν τα διψασμένα από τη βουή, αφτιά του κόσμου. Αμέσως βγήκαν τα κρουστά και χωρίς να το καταλάβουμε πνευστές πινελιές χόρευαν στον αέρα. Ατελείωτες συζητήσεις με κάποιο ίσως νόημα και ο χορός!!

Εκείνο το βράδυ η Ανθρώπινη Έκφραση πήρε πολλές μορφές κάνοντας ευκολότερο το έργο του "μοιράζεσθαι" μεταξύ άγνωστων ανθρώπων. Είχα ξαναβρεθεί σε στιγμές ομαδικής αυτοέκφρασης άλλα η χθεσινή νύχτα πήρε άλλες, πανέμορφες διαστάσεις. Συνειδητοποιώ λοιπόν, πόσο ευγνώμων νιώθω για αυτούς που σκέφτηκαν να παρακινήσουν το κόσμο να μοιραστεί αυτούς τους τρόπους έκφρασης, μα κυρίως όλους εκείνους που δε δίστασαν να το κάνουν με τον πιο μαγευτικό ίσως τρόπο, τον προσωπικό...

AN

2009-03-18T21:28:00.000+02:00

Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τάχουν χαμένα και σ' εσέ της ταραχής τους ρίχνουν την αιτία.

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου όταν ο κόσμος
δε σε πιστεύει κι' αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.
Να περιμένεις αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου,
κι' αν άλλοι σε συκοφαντούν να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμμα,
κι' αν σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να μην κάνεις τον καλό η τον πολύ σοφό στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς και να μην είσαι δούλος των ονείρων,
αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν' αντικρύζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμια
κι' όμοια να φέρνεσαι σ' αυτούς τους δυό τυραννικούς απατεώνες,
αν σου βαστά η ψυχή ν' ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,
παραλλαγμένη απ' τους κακούς, για να ναι για τους άμυαλους παγίδα
η συντριμένα να θωρείς όσα σούχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ' εργαλεία πούναι φθαρμένα.

Αν όσα απόκτησες μπορείς σ' ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο, μονομιάς κορώνα η γράμματα όλα να τα παίξεις
και να τα χάσεις και απ' αρχής, ατράνταχτος να ξεκεινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά γι' αυτό τον ξαφνικό χαμό σου.

Αν νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό όλα να τα σφίξεις
να σε δουλέψουν ξαναρχής, κι' ας είναι από πολύν καιρό σωσμένα
και να κρατιέσαι πάντα ορθός, όταν δεν σούχει τίποτε απομείνει
παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σε όλα αυτά «βαστάτε».

Αν με τα πλήθη να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς, δίχως απ' τους μικρούς να ξεμακρύνεις.
Αν μήτε φίλοι, μήτ' εχθροί μπορούνε πιά ποτέ να σε πειράξουν,
όλο τον κόσμο αν αγαπάς, μα και ποτέ παρά πολύ κανένα.

Αν του θυμού σου τις στιγμές, που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς ν' αφήσεις να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική σου θα είναι τότε η Γη,με όλα και με ότι πάνω της κι αν έχει
και κάτι ακόμα πιο πολύ: ΑΝΤΡΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ

Me fondo kati se oikologiko humor...

2009-02-28T16:34:00.000+02:00

ΠΕΡΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΩΝ

2009-02-27T16:36:00.000+02:00

Χαιρετώ και εγώ με τη σειρά μου. Μου άρεσαν όλα όσα διάβασα εδώ.
Απόψε είμαι πολύ προβληματισμένος και τριγυρνάνε μυαλό οι παρακάτω
στίχοι μου. Τους έγραψα πριν λίγο καιρό και θα ήθελα να τους μοιραστώ. Κάθε σχόλιο είναι καλοδεχούμενο. Μη βιαστείτε να το βαφτίσετε μαύρο όμως. Κρύβει πολλά πίσω από τη φαινομενική απαισιοδοξία του

Σου υπόσχομαι άσπρες σελίδες
Σου υπόσχομαι βρώμικες παρτίδες

Σου υπόσχομαι άδειες σακούλες
Μαύρους ουρανούς και αναγούλες

Άυπνες νυχτιές να χορτάσεις
Με τα φαντάσματα της μοναξιάς σου να γεράσεις

Ένα παλιόκαιρο και μια πικρή φορά
Στο ορκίζομαι, όλα θα παν' στραβά
Σε λάθος χρόνος και λάθος τόπους
Με λάθος θεούς, λάθος ανθρώπους

Σου υπόσχομαι να κρυώνεις
να πονάς και να ματώνεις

Έλα στο πλάι μου και σκεπάσου
Χάρισέ μου στα τυφλά μια αγκαλιά σου
Σου υπόσχομαι να σ'αγαπήσω
και ξαφνικά μια μέρα να σε αφήσω ***

Άδειες σακούλες, άσπρες σελίδες
σκουληκιασμένα φρούτα, ψεύτικες ελπίδες
Να πάψεις να γελάς, κανένα να μην έχεις
κι απ'τα χαστούκια της ζωής να μην αντέχεις

Έλα στο πλάι μου, έλα σκεπάσου
Θέλω τώρα μια εφήμερη αγκαλιά σου.

....................................................................................
Και μερικές σκέψεις,

Τελικά τί πραγματικά μπορούμε να υποσχεθούμε;
Μήπως οι πιθανότητες λένε ότι δεν θα πραγματοποιήσουμε αυτά που τάζουμε;
Όσο πιο βαρύγδουπες οι υποσχέσεις τόσο πιο δύσκολο να τις πιστέψω.
Όσο πιο δύσκολη η εκπλήρωση τόσο πιο δελεαστικό να την σκαπουλάρω.
Τί είναι τελικά μια υπόσχεση και γιατί υπάρχει; Και πάνω απ'όλα τι μας ωθεί να την ξεστομίσουμε... ;

Δεν έχω ιδέα.... αλλά έχω μερικές .
Κάποτε μια γριά μου 'πε:
"Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει"
Είναι τόσο χαιρέκακος εκεί πάνω στο συννεφάκι του και γελάει;
Όχι απλά ξέρει ότι η ζωή μπορεί να σου φέρει τα πάνω κάτω από τη μιά στιγμή στην άλλη....
Επομένως η υπόσχεση, ακόμα και αν πραγματικά την εννοούμε, είναι απλά μια στιγμιαία δήλωση (των συναισθημάτων μας, των προθέσεων, των....) και καμία υπόσταση δεν μπορεί να έχει στο μέλλον. Και γι'αυτό και υπάρχει για να δηλώσει τί θα κάναμε στο μέλλον, άν όλα πάγωναν στον χρόνο ( ή και "χρόνο" ;) ).

Αλλά όλα αλλάζουν. Τα πρέπει και τα θέλω, οι απόψεις, οι συνθήκες. Όλα αλλάζουν απ'τη στιγμή της εκκίνησης μέχρι την επόμενη. Εκφράζεται ένα συναίσθημα (ίσως μέσω μιας υπόσχεσης) και στο dt έχει χαθεί.... ή και έχει αναστραφεί. Πίστευα σε κάτι στα 17 και το εγκατέλειψα αργότερα . Με αργούς η γρήγορους ρυθμούς, όλα αλλάζουν. Συνήθως η αλλαγή είναι για το καλό, είναι εξέλιξη... αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση .

Έχει και μια άλλη υπόσταση όμως η υπόσχεση Έχει και την κρυφή ερώτηση.
-Θα είμαι δίπλα σου... ( Θα είσαι δίπλα μου;;)!

Σας υπόσχομαι λοιπόν το κενό.
Σας υπόσχομαι το δύσκολο (κι' ας μην έρθει...).
Και πάνω απ' όλα σας υπόσχομαι ελευθερία. Δεν υπάρχει πιο αληθινό δέσιμο από αυτό που έχει την ελευθερία να σπάσει, οποιαδήποτε στιγμή. Από αυτό που δίνεις ό,τι έχεις να δώσεις, σου δίνεται ό,τι έχει να σου δοθεί και μπορεί να τελειώσει εκεί. Χωρίς απαιτήσεις, χωρίς
προσδοκίες, χωρίς παρεξηγήσεις χωρίς να εκπίψει ποτέ σε υποχρέωση.

Καλό ξημέρωμα.... κάθε ξημέρωμα!

Σου υπόσχομαι να σ'αγαπήσω
και ξαφνικά μια μέρα, να σε αφήσω
Έλα στο πλάι μου, έλα σκεπάσου
Θέλω τώρα μια εφήμερη αγκαλιά σου.

ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ

2009-01-19T15:06:00.000+02:00

Μια ηλιόλουστη μέρα μετά από την ονομαστική εορτή μου, παλεύω να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά αποπροσανατολιζόμενος διαρκώς από τη μαγική θαλπωρή του πανέμορφου αυτού απογεύματος. Μια αρκετά συνήθη εικόνα των τελευταίων καιρών, χαμένος ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα...
Ζώντας στο κόσμο της διτότητας παρατηρώ την ύπαρξη των ζευγών και τη μαγική ισορροπία που τα διακατέχει, αδυνατώντας, μέχρι πρότινος, να αντιληφθώ τη σημασία που έχει το ταίρι των συναισθημάτων, η λογική. Μια φράση σε ένα βιβλίο στάθηκε αρκετή για να ξεκινήσει αυτή η αναζήτηση και να που τώρα, λίγες μέρες μετά την αλλαγή του έτους, κατανοώ πρωταρχικά την ανάγκη της ύπαρξης της στον κόσμο όπως τον ξέρουμε αλλά και μέρος από τη λειτουργιά της, τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο.
Μια συζήτηση με έναν καλό φίλο, μου έδειξε πως υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις στα καθημερινά θέματα της ζωής, από τα πιο ασήμαντα μέχρι τα πιο πολύπλοκα, καταρρίπτοντας τη μέχρι τότε ανώριμη αντίληψη μου, -δίωξε τη σκέψη!-Νιώσε! Για μένα ήταν πάντα πολύ πιο εύκολο να βασιστώ στο δεξιό ημισφαίριο για την συλλογή και επεξεργασία των πληροφοριών που δεχόμουν από τη ζωή μου, και άρα να δίνω έμφαση στο συναισθηματικό κομμάτι αυτών, ενώ για 'κείνον, εντελώς αντίθετα ή διικά αν θέλετε, στο αριστερό βασισμένος στη λογική.
Η αλήθεια είναι πως και οι δυο προσεγγίσεις συνυπάρχουν στο ενιαίο σύνολο που ονομάζεται εγκέφαλος και άρα λειτουργούν ταυτόχρονα παίζοντας διαρκώς το παιδικό παιχνίδι τραβώντας το σχοινί πάνω από τη γραμμή, χωρίς ουσιαστικό νικητή... Αυτό πιστεύω πως είναι και το δώρο του ανθρώπου σε αυτόν το κόσμο, να μπορεί να τον αντιληφθεί και να τον επεξεργαστεί και με τους δυο τρόπους ανάλογα τι είναι πιο ταιριαστό κάθε φορά. Έτσι μου γίνεται και πιο κατανοητή η σύνδεση που υπάρχει μεταξύ της λογικής σκέψης και των χρωματιστών συναισθημάτων. Πώς για παράδειγμα γεννιούνται συναισθήματα από κάποιες σκέψεις και πώς αντίστροφα κάποιες αισθήσεις γεννούν σκέψεις από το '0'.
Το ενδιαφέρον σε όλη αυτή τη παρατήρηση, είναι ο μηχανισμός που εξισορροπεί τις δυο, εκ διαμέτρου αντίθετες, αντιλήψεις τις ίδιας πραγματικότητας, η επιλογή. Παρατηρώ τον εαυτό μου να δημιουργεί λογικά θετικές προτάσεις και εικόνες για να ξεπεράσει κάποιο δυσάρεστο συναίσθημα και πως ζώντας αρετές όπως η πηγαία χαρά προκαλούνται σκέψεις που βρίσκουν, σχεδόν αβίαστα, καταφύγιο στο χώρο της συνείδησης. Έτσι, το μόνο που μου μένει να κάνω για να διατηρώ αυτή την ισορροπία είναι να αντιλαμβάνομαι σε κάθε περίπτωση ποια οδό ακολουθώ και να την αλλάζω αν δε μου αρέσει!!!
Συντετριμμένος από την απλότητα της αλήθειας αυτής της παρατήρησης δε μπορώ παρά να αναγνωρίσω τη σπουδαιότητα του ρόλου που παίζει η ειλικρίνεια στην όλη διαδικασία, και ιδιαίτερα απέναντι στον εαυτό μας και τα "θέλω" του. Το πως αντιμετωπίζεται ο,τι προκύπτει στην πορεία, αφήνεται σαν άσκηση για το σπίτι ή καλύτερα για την καθημερινότητα του κάθε έναν από εσάς!! Βλέπεις μπορεί όλοι να έχουμε τόσα κοινά από βιολογικής άποψης, η διαφορετικότητα όμως, στις επιλογές μας, παραμένει για να μας υπενθυμίζει για το ποιοι πραγματικά είμαστε...

ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ... ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑ...

2008-12-10T14:38:00.000+02:00

Στην άσφαλτο πεσμένο έν' άψυχο κορμί
μια τρύπα στη καρδιά χωρίς αιτία κι αφορμή

Πως βρέθηκε εκεί πέρα η μοίρα θα το ξέρει
κι αυτός που το προκάλεσε ποιος ξέρει αν υποφέρει

Αφού τα ρούχα του ήταν μπλε και μέσα απ' τη στολή
νιώθει εξουσία και μια απίστευτη ηδονή

Ποια κόμπλεξ σου λοιπόν σε συνανθρώπους ξεσπάς;
και πώς βγάζεις το όπλο; και πώς πυροβολάς;

Συνένοχος στη διαστροφή!! Τι αίσθημα κι αυτό!!
γιατί κάθε που σ' αντίκριζα το κεφάλι είχα σκυφτό

Μα τα ψέμματα λιγόστεψαν και πως να τ' αρνηθώ;
ο κόσμος θέλει αλλαγές και όχι κάτι ιδεατό

Ο κόσμος θέλει ανθρωπιά όποια μάτια κι αν κοιτάζει
και ο πιτσιρικάς που έφυγε οσιομάρτυρας μου μοιάζει

Ποιοι έχουν τις ευθύνες και ειλικρίνεια στη καρδιά
αυτό θέλει ο κόσμος και όχι σφαίρες στα τυφλά

Και η ψυχή που χάθηκε ας ξυπνήσει συνειδήσεις
άδικα από αυτή τη γη, να φύγει μην αφήσεις...

EIMASTE KALOI ANTHRώPOI

2008-11-22T17:38:00.000+02:00

NA kai ena tragoudaki ston neo filo mas... pou an kai einai ligaki negros exei kali kardia

ipetioc tou TexnioPoliou

2008-11-14T15:51:00.000+02:00

KAI ksafnika ksipnao mia mera kai blepo oti "prepi" na giortaso.Sikonome apo to krebati kai katefthinome pros tin giortasia, me skopo na afiso pros mnimi afton pou xathikan kati se prasino.Pros kaki mou omos tixi diapistono oti eimai tixeros kathos exo ENA apo ta teleftea prasina sta xeria mou....etsi san trelos trexo kai trexo kai trexo kai trexo na filakiso to telefteo prasino pou apemine AFINONDAS TO se aftous pou xathikan gia ΝάMέ...Ti krima pou gia ta egonia mou den emine tipota.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ!!

2008-09-14T02:01:00.000+03:00

-- "Δεν υπάρχει χρόνος!! ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΧΡΌΝΟΣ!!!!" Φώναζε καταϊδρωμένος καθώς έβγαινε βίαια από τη ζεστή αγκαλιά του Μορφέα.
Η ώρα είχε περάσει και οι ζεστές ηλιαχτίδες χάιδευαν το ημίγυμνο και ιδρωμένο, ξαπλωμένο κορμί του νεαρού. Καθώς κοιτούσε το ρολόι του σκέφτηκε για λίγο τις τελευταίες εικόνες μιας διαφορετικής πραγματικότητας που τον συνόδευαν τον τελευταίο καιρό όλο και πιο συχνά στις καθημερινές του αγγαρείες...
Τα δευτερόλεπτα περνούσαν και συνειδητοποιούσε τώρα πόσο είχε αργήσει στη δουλειά του. Αφού περίμενε λιγάκι να καθαρίσει η όρασή του από τη πρωινή ζάλη, σιγουρεύτηκε για το αναπόφευκτο της αργοπορίας του με μια δεύτερη ματιά στο ρολόι του κινητού του. Τίποτα δεν είχε αλλάξει.
Η ώρα έδειχνε... "Τι σημασία έχει;;" Η μέρα ξημέρωνε ηλιόλουστη και η λάμψη του γυναικείου κορμιού δίπλα του, τον κρατούσαν καθηλωμένο εκεί, να γεμίζει τις αισθήσεις του με πανέμορφα ερεθίσματα. Δεν χρειάστηκε πολύ για να αποφασίσει... Αφού ενημέρωσε για την απουσία του στη δουλειά με μια πρόχειρη αλλά πιστευτή δικαιολογία, γύρισε στο κρεβάτι του για να γεμίσει τις αισθήσεις του με τις πιο ωραίες εμπειρίες που μπορούσε να φανταστεί. Ο χρόνος τώρα, είχε σταματήσει... --

Στα μέσα αυτής της εξεταστικής του Σεπτέμβρη και με το μαύρο σύννεφο του άγχους να έχει εισχωρήσει πρωτόγνωρα βαθιά μες το πετσί μου, θυμάμαι τα λόγια ενός φίλου που στη ζέστη του προηγούμενου χειμώνα προσπαθούσε να μου εξηγήσει πως ο χρόνος δεν υπάρχει. Είναι απλά ένα πλαστό δημιούργημα του ανθρώπου με σκοπό ίσως, τον ομαλό συγχρονισμό του ιδίου μέσα στο σύνολο που ονομάζουμε κοινωνία, καταργώντας όμως έτσι τη διαισθητική προσέγγιση του συγχρονισμού αυτού. Με άλλα λόγια, δημιουργήσαμε το χρόνο για να μας υπαγορεύει πότε πρέπει να γίνουν κάποια πράγματα εξοστρακίζοντας έτσι τη φωνή της διαίσθησης που με περισσή σοφία κάθε φορά μπορεί και μας παροτρύνει σε ο,τι είναι πιο ταιριαστό στη προσωπική μας εξέλιξη. Και απλοποιώντας πιο πολύ τις ιδέες μου δανείζομαι τη φράση ενός φίλου, που με ένα φωτεινό χαμόγελο να καλύπτει το πρόσωπό του, σου λέει "Μηδέν άγχος!! Εννιά έχει ο μήνας! Δέκα δε πάει ποτέ!! "
Διώχνοντας την ένταση από κάθε μέρος του κορμιού μου απολαμβάνω την αίσθηση της ηρεμίας που μπορεί να μου προσφέρει η κάθε στιγμή αν της το επιτρέψω. Με κάτι παραπάνω από ταιριαστή μουσική υπόκρουση και ένα δροσερό αεράκι να με χτυπάει, συνειδητοποιώ πως και λίγες στιγμές πιο πριν βρισκόμουν στην ίδια θέση, με τις ίδιες συγκυρίες, χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ το μέγεθος της ομορφιάς της. Και πάλι οι δείκτες σε κάποιο ρολόι τρέχουν με την ίδια ταχύτητα μα ο χρόνος δε περνάει το ίδιο. Είναι όλα πιο απλά και όμορφα. Μια αίσθηση σχεδόν εξωπραγματική, που λίγο ή πολύ, όλοι έχουν βιώσει κάπου. Όταν μπορείς και νιώσεις την αλλαγή αυτή στη ροή του χρόνου, και από εκεί που τρέχουν όλα, έρχεται η επιβράδυνση και το αντίστροφο, όταν όλα εξελίσσονται βασανιστικά αργά, αρχίσουν και ρέουν... η ιδέα, πως ο χρόνος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα τεχνητό μέσο (όχι και τόσο σημαντικό) για να επικοινωνούν όσοι άνθρωποι δεν είναι αρκετά ανοιχτοί στη παγκόσμια ροή, γίνεται όλο και πιο δελεαστική για ασπασμό.
Κινδυνεύοντας να μηνυθώ από τη φυλή των jendai του "star wars" ανακαλύπτω τη δύναμη που έχουμε μέσα μας - ωσάν άνθρωποι - να εξουσιάζουμε, αν θέλετε, το χρόνο. Ο κάθε ένας από εμάς είναι, ή τουλάχιστον μπορεί και ίσως να έπρεπε να είναι, ο κύριος του δικού του χρόνου. Ας αποφασίζει ο ίδιος λοιπόν κάθε στιγμή πως θέλει να τον αξιοποιεί και να τον περνάει. Η αλήθεια παραμένει η ίδια ό,τι και να σου έχουν πει: Ο χρόνος, στη βαθύτερη ουσία του... δεν υπάρχει!!

ΕΡΓΑΣΙΑ... ΚΑΙ ΧΑΡΑ???

2008-09-07T14:05:00.000+03:00

Κυριακή 7/9/08 και ώρα 15:52,

φτάνοντας στο τέλος της η πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου, καταφέρνω και ξεκλέβω λίγο χρόνο για να σας ευχηθώ ένα "καλό μήνα", τιμώντας και 'γω με τη σειρά μου το αρχαιότατο ρητό που χαρακτηρίζει τη Κυριακή, Κοντή Γιορτή και Σχόλη. Το καλοκαίρι τελείωσε, το φθινόπωρο ξεκινάει και η αναποφευχτη ανασκόπηση των 2 τελευταίων μηνών μου αφήνουν μια μόνιμη απορία...: Στην εργασία, χωράει η χαρά;;

Αιτία φυσικά η πρακτική που πραγματοποίησα σε γνωστό κολλωσσο στη βιομηχανική περιοχή της Θεσσαλονίκης για τους μήνες, Ιούλιο και Αύγουστο. Μετά από μια εβδομάδα στο βόλο όπου και έχω επιστρέψει για τα φοιτητικά μου καθήκοντα, πιστεύω πως είμαι επιτέλους σε θέση να απαντήσω στα ερωτήματα που βασάνιζαν το τελευταίο δίμηνο το μυαλό μου...

Δυο μήνες (και δη καλοκαιρινοί) στάθηκαν αρκετοί για να συνειδητοποιήσω πως η οποιαδήποτε μορφή ρουτίνας σκοτώνει την ίδια τη ζωή σε κάθε της μορφή!! Υποχρεωμένος στην οχτάωρη συναναστροφή με τους ίδιους 200 ανθρώπους καθημερινά και εβδομαδιαίως, θυμήθηκα μια αίσθηση περιορισμού, ξεχασμένη στα βάθη του δημοτικού όπου ο σχολικός περίγυρος αποτελούσε την προσωπική μικρο-κοινωνία του καθενός. Ο καθένας με το δικό του παραμύθι και τις δικές του ιδιοτροπίες, τα μικρά δωράκια μιας τέτοιας εμπειρίας.

Μια εμπειρία αρκετή για να μου δείξει πως η δουλειά δύναται να φάει τον αφέντη, εάν και μόνον αν, ο αφέντης το επιτρέψει. Είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα για τη δύναμη της επιλογής. Μπορείς να ξεχαστείς και να χαθείς σε μιαν ανούσια συνήθεια όπου η εξέλιξη φαντάζει βαρετή ή μπορείς να αποφασίσεις να χαίρεσαι τη κάθε στιγμή της εμπειρίας της δουλειάς. Αυτό φυσικά απλά προϋποθέτει η εργασία που εκτελείς να σε εκφράζει και να σε ικανοποιεί και να μην αποτελεί έναν απλό συμβιβασμό που ξεπουλάει την όρεξη και τη δημιουργικότητα σου για ένα μάτσο χαρτονομίσματα...

Και κλείνοντας τα μάτια ηχεί η φωνή της πολυαγαπημένης γιαγιάς να με παροτρύνει να κάνω καλή εντύπωση για να δικτυωθώ και να χωθώ και 'γω μες τα γρανάζια που θα αποφέρουν λεφτά και ασφάλεια και... -- Να 'ναι καλά η γυναίκα! Τόσο καταλαβαίνει, τόσο προσπαθεί... Εγώ ανακάλυψα πως στα 22 μου χρόνια δεν είμαι σε θέση να ελεγξω αυτού του είδους τη ρουτίνα και για αυτό απλά επιλέγω να την αποφεύγω...

Ευχομαι λοιπον, κλινοντας αυτο το post και με αφορμη την αρχη του φθινοπωρου, να βρειτε τις απαντησεις που χρειαζεστε για να ακολουθησετε τις επιλογες που θα σας φερουν ευτυχια... Καλο μηνα, και καλο φθινοπωρο...

ΤΡΕΛΟΣ

2008-07-21T19:08:00.000+03:00

Ο Τρελός λοιπόν, αποτελεί αλάνθαστη σταθερή πηγή έμπνευσης για τους περισσότερους δημιουργούς από πάντα. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα όταν από δαιμονισμένη τύχη ένας τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός έπαιξε συνεχόμενα τρεις ελληνικές Rock τραγουδάρες, με τη λέξη "τρελός" σε περίοπτη θέση σε κάθε τίτλο και το θέμα όλων λίγο πολύ να εξιστορεί έναν τρελό μοναχικό τύπο και τα κατορθώματά του.
Απορημένος λοιπόν από την ομοιότοτητα των τραγουδιών στο θεματικό μέρος των, αφέθηκα σε έναν συνεπαρμένο ειρμό ερωτοαπαντήσεων μέσα στο μυαλό μου προσπαθώντας να ανακαλύψω το κρυμμένο μυστικό της όλης υπόθεσης. Με χαρά μου λοιπόν μοιράζομαι μαζί σας την αλήθεια πίσω από όλη την ιστορία που κάθε άλλο παρά κρυμμένη ήταν:
Η όλη περιγραφή γίνεται για τα άτομα που σε κάποια χρονική περίοδο της ζωής τους μένουνε μόνοι, υποχρεώνοντας μοιραία και άθελά τους την υπόλοιπη κοινωνία να τους χαρακτηρίζει τρελούς. Δε πιστεύω ότι το κάνει συνειδητά, όχι τελείως τέλος πάντων, αλλά οδηγείται εκεί μέσω σταθερών οδών πληροφόρησης για το τι είναι φυσιολογικό και τι όχι. Είναι πολύ λογικό λοιπόν, ανθρώπους που αναπτύσσουν διαφορετικούς τρόπους να περνούν το χρόνο τους, να τους χαρακτηρίζει τρελούς, μη φυσιολογικούς και άλλα τέτοια.
Αυτό που αδυνατεί να καταλάβει είναι πως πολλές και διάφορες εμπειρίες μπορεί να χρειάζονται στη ζωή ενός ανθρώπου για να συνειδητοποιήσει τι είναι σημαντικό για αυτόν τον ίδιο. Και το να μείνει μόνος του για ένα διάστημα τον οδηγεί μαθηματικά σε ένα συμπέρασμα πολύ πιο ισχυρό από τα άλλα. Ένας άνθρωπος περνώντας από τη μοναξιά μπορεί και είναι σε θέση να ξέρει πως ό,τι έχει αξία σε αυτή τη ζωή μπορεί να συμπτυχθεί ως η αλληλεπίδρασή του με τους υπόλοιπους ανθρώπους... Δεν το διάβασε σε κάποιο blog ούτε το άκουσε στη τηλεόραση, το ένιωσε μέσα του εκείνες τις ώρες που δεν είχε κανέναν.
Έτσι, την επομένη που βγήκε από το σπίτι - καταφύγιο - ήξερε που να στρέψει τη προσοχή του. Και μιλούσε στους ανθρώπους, βιαστικοί όπως περνούσαν, για χαμόγελα και ομορφιές ασύγκριτες, μοναδικές!! Και αδυνατώντας ο κόσμος να αντιληφθεί την έννοια στα λόγια του μέχρι τότε μοναχικού τύπου, αποφασίζει να τον χρίσει τρελό αφού αρκετά ασχολήθηκε με κάτι τόσο ασήμαντο όσο να μη μπορεί να το καταλάβει.
Δε θέλει και πολύ. Οποιοσδήποτε από εμάς λίγο ή πολύ έχει περάσει από κάποιου είδους παρόμοια θέση, εμπνέοντας με τη σειρά του κάποιο πιο ανοιχτόμυαλο και δημιουργικό πνεύμα να χαρίσει σε αυτήν ακριβώς την κατά κόσμον "σκληρή" εμπειρία ευκολότερη πρόσβαση από το βίωμα της το ίδιο, φτιάχνοντας ένα τραγούδι, ένα ποίημα ή απλά ένα κείμενο.

ΟΙ ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΖΟΥΝ!!!!

2008-06-01T16:25:00.000+03:00

Καλησπέρα λοιπόν και καλό μήνα!!!Με αφορμή αρκετές ώρες που πέρασα μπροστά στον υπολογιστή τον τελευταίο καιρό λόγω σχολής καθώς και 4 χρόνια προσωπικής παρακολούθησης των ηλεκτρικών συσκευών γύρω μου, κατέληξα εύκολα στο συμπέρασμα πως αυτές... ΖΟΥΝ!!!Ναι!!Είναι αλήθεια και είμαι τελείως νηφάλιος τη στιγμή αυτή που το μοιράζομαι μαζί σας. Και προχωράω ευθύς αμέσως στα τεκμήρια για να πειστείτε κι εσείς.

Από τη πρώτη κιόλας βδομάδα σε αυτό το σπίτι ανακάλυψα τη χαμένη προσωπικότητα του ψυγείου μου. Το τελευταίο από πάντα ήθελε να σιγοντάρει μερικά θέματα συζήτησης που τυχόν να το ενδιέφεραν, βγάζοντας άναρθρες κραυγές συμπαράστασης και εμψύχωσης αλλά πολλές φορές και μουγκρητά διαφωνίας και δυσαρέσκειας. Τώρα, στα 4 χρόνια συμβίωσης έχουμε βρει τη χρυσή τομή με έναν ίσως και λίγο αρρωστημένο τρόπο επικοινωνίας. Αυτό από τη μεριά του έχει ελαττώσει τις φορές που επεμβαίνει στη παρέα (κατόπιν δικής μου παράκλησης αφού έχει τρομάξει επανειλημμένα τους καλεσμένους μου) και 'γω με τη σειρά μου φροντίζω να θίγεται πάντα έστω και για λίγο το πολυαγαπημένο του θέμα: το φαΐ!!
Στο πικάπ από την άλλη βρίσκω κατάλοιπα της χούντας μιας που τα χρόνια του μετράνε τις ιστορικές μέρες εκείνης της εποχής. Έχοντας περάσει δύσκολους καιρούς, απομόνωση σε ντουλάπια, ταξίδια, πάρτυς, κ. α. του χει μείνει κουσούρι της εποχής και επιλέγει μερικά σημεία των κομματιών να τα παίζει μόνον από το αριστερό ηχείο. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω εντοπίσει ακριβώς το λόγο που φέρεται έτσι γιατί δεν είχα τη πολυτέλεια του χρόνου να ασχοληθώ αλλά το γεγονός παραμένει πως αυτό από μόνο του θα βολιδοσκοπήσει τη κατάσταση και κατά έναν περίεργο τρόπο θα παίξει τη μουσική με τεχνολογία πολύ πιο ανεπτυγμένη από dolby surround και τέτοια. Τελικά ίσως και να ναι αλήθεια αυτά που λένε οι ρομαντικοί ότι το βινύλιο ζει και είναι άλλη αίσθηση και τέτοια...
Άλλη μία περίπτωση που ηλεκτρική συσκευή αυτονομεί μέσα στο σπίτι μου είναι τα ηχεία του υπολογιστή. Με πολύ καλή επίδοση για 3 συνεχόμενα χρόνια, αποφάσισαν να αναπτύξουν μια περίεργη συμπεριφορά το τελευταίο καιρό. Αυξομειώνουν την ένταση του ήχου κατά βούληση εάν ο ροοστάτης που τη ρυθμίζει είναι κάτω από τα 3/4 της διαδρομής!!Πραγματικά αισθάνομαι πως δεν έχω τπτ άλλο να πω εγώ επί του θέματος.
Και έρχομαι, τέλος στο ισχυρότερο ίσως παράδειγμα, που είμαι σίγουρος όλοι, λίγο ή πολύ, θα καταλάβατε πως πρόκειται για τον υπολογιστή. Τώρα, τι να πω; Για την συνεχή διαφορά της ελεύθερης μνήμης κατά GBs ; Για τα αυθαίρετα - απροειδοποίητα shutdown ; Ή μήπως για την επιλογή των προγραμμάτων που θα τρέχουνε ; Για να αφήσω κατά μέρους τη συμπεριφορά του σε βαριά προγράμματα που κατά διαβολική σύμπτωση είναι τόσο απαραίτητα στη σχολή μου... Ό,τι και να πω επ' αυτού θα είναι λίγο. Το γεγονός παραμένει πως οι ηλεκτρικές συσκευές ζουν και χωρίς τη δική σου συνδρομή (που λέει και γνωστή καμπάνια)
Και για να κλίνω αυτό το θέμα και να απολαμβάνω τον καλοκαιρινό , πλέον ήλιο, σας εφιστώ την προσοχή όταν ακούτε επιστήμονες, διδακτορικούς και δε συμμαζεύεται να μιλάνε με ύφος matrix για την υπεροχή του ανθρώπινου είδους στο κόσμο των μηχανών και των συσκευών όντας οι περιβόητοι δημιουργοί αυτών. Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και στη κοινωνία που ζούμε, που θέλοντας και μη έχουμε δώσει τόσο θάρρος σε αυτές, είναι πολύ εύκολο να παρατηρούμε στοιχεία ανθρώπινης συμπεριφοράς και αντίδρασης στις φαινομενικά άψυχες συσκευές. Ίσως τελικά αυτό να είναι το επόμενο βήμα της εξέλιξης που είπε και ένας φίλος. Ίσως μπροστά μας να έχουμε τον προπομπό μιας αλλιώτικης μορφής ζωής... Ας δώσουμε λίγη προσοχή και σε αυτή τη προσέγγιση, για να μη βρεθούμε και προ εκ πλήξεως. Εγώ και το PC μου λοιπόν κατόπιν συνεννόησης θέλουμε να σας ευχηθούμε καλό μήνα!!!

ekpembondas

2008-05-25T02:01:00.000+03:00

Na me kai egoo...Etsi, pernondas tin skitali meta apo to kalosorisma tha ithela na po kai ego ena geia se opion exei tin ipomoni na anexti tin proti mou isodo...Me dedomeno auto, sinexizo legondas oti i dimiourgia kai i etia aftou tou istologiou exei san aformi kai skopo tin metabasi apiasdipote pliroforias apo tin blog(arsmeni) kinonia tou diadiktiou se opiodipote (dekti ) tin xrisimopieisi.... Thelo na elpizo oti apo auto to meros tha ekpembonde olon ola.

Το καλωσόρισμα

2008-05-18T14:16:00.000+03:00

Καλησπέρες λοιπόν και από μένα.Στα 22 μου χρόνια και ώρα 2:22 μμ αποφάσισα να προβώ κι εγώ στη δημιουργία του υποφαινόμενου ιστολογίου.Δεν νομίζω να υπάρχει και σοβαρός λόγος για αυτή μου την απόφαση παρα μόνον ίσως μια ακταμάχητη επιθυμία για προσωπική ανάπτυξη δια του γραπτού λόγου και τπτ περισσότερο.Ελπίζω ωσόσο να βρει κάνεις και τπτ χρήσιμο. Αφού λοιπόν μιλάμε για το πρώτο μου post, θα είμαι λιτός, σύντομος και σίγουρα ανούσιος για τους περισσότερους από εσάς, αφού επιλέγω να αναλωθώ σε ένα απλό καλωσόρισμα καθώς επίσις και σε μία ευχή: να βρείτε ό,τι ψάχνετε!! Είτε σε αυτο το blogg είτε στη ζωή σας ολάκερη!! Καλωσήρθατε λοιπόν και καλή αρχή...